80f93720

De kracht van de ZZP-er

Mon, 11 Nov 2024 21:22:29 GMT

De kracht van de ZZP-huisarts alias de waarnemer

‘Wat ben ik blij dat u er weer bent, dokter Backhuys’, zegt ze. Ze is mijn eerste patiënte vandaag. Ik ben net terug van vakantie en een warmer welkom had ik mij niet kunnen wensen. Ik werk als vaste waarnemer in een praktijk in Rotterdam. In deze grote stad is het moeilijk om elke inwoner te voorzien van een huisarts. Het vak is een beetje te grabbel gegooid de afgelopen 23 jaar.

Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid. Met die slogan heeft de overheid 35 jaar geleden in zekere zin haar eigen glazen ingegooid. Nog altijd is het zo dat in de meeste gevallen de taken niet evenredig verdeeld zijn in een gezin. Vrouwen hebben nog vaak meer zorgtaken als het de kinderen betreft en zijn vaker mantelzorger voor familieleden, om maar wat te noemen. Het is dus een idioot idee dat wij vrouwen al deze taken naast een fulltime baan (goed) zouden kunnen doen. Dus die slimme meid, ja die kiest om haar taken goed te verdelen om alle ballen hoog te kunnen houden. Die slimme meid gaat parttime werken.

Ik voed mijn kinderen alleen op en wil graag naast mijn belangrijke taak als MAPPA (mama en papa tegelijk) ook werken als huisarts. Als huisarts- ZZP-er kan ik dit al 23 jaar doen. Ik zorg voor continuïteit en stabiliteit thuis, maar ook voor de patiënten in de praktijk in Rotterdam. Juist als waarnemer kan ik hiervoor zorgen.

Ik zal dit uitleggen. Waarnemers worden ingezet op momenten dat er zieken zijn op de werkvloer of als er nascholing is of elke andere reden waarom er een tekort aan personeel is. Juist de waarnemer zorgt dat een praktijk kan blijven draaien, dat Rotterdam eerstelijnszorg kan blijven verlenen aan haar inwoners.

Als waarnemer werk ik twee dagen vast op de praktijk. Ik kan op andere dagen de gaten vullen als dat nodig is. Ik ben namelijk als ZZP-er flexibel, dat is de reden dat ík ZZP-er geworden ben. Bovendien betekent niet werken, niet verdienen. Het is maar helemaal de vraag of een vaste werknemer net zo flexibel gaat zijn als de nood aan de man is. Voor de praktijk is het prettig dat er een vast gezicht is, iemand die bovendien bereid is om mee te denken hoe gaten moeten worden opgevuld. Patiënten zien graag een vast gezicht. Dit geldt voor u toch ook, of niet? Bovendien wordt de praktijk toch een beetje een vaste plek, ik krijg ownership van de groep mensen waar ik voor mag zorgen. Ik werk hard, en voel mij deel van het geheel. Ik heb heel veel meerwaarde: ik ben het vaste gezicht als de eigen huisarts er niet is én ik ben heel flexibel dus ik kan makkelijk inspringen op dagen dat het nodig is.

Met de beste bedoelingen wil de overheid, vanuit een soort bescherming naar mij (heb ík dat als meid met een academische graad echt nodig?), dit nu mij, mijn patiënten, mijn collega's en mijn kinderen afnemen. De overheid realiseert zich niet voldoende dat de kans dat ik ‘uitgebuit’ word als ik in loondienst ga bij een grote partij (denk nog eens aan Co-med??) vele malen groter is dan wanneer ik gewoon mijn eigen bonen dop, mijn eigen verantwoordelijkheid neem. Mijn verantwoordelijkheid naar mijn patiënten, mijn collega’s en mijn kinderen.

Door de maatregelen die nu bedacht zijn om werknemers te beschermen gaan echt niet meer waarnemers als praktijkhouder aan de slag, nee dit geeft mogelijk juist ruimte aan (overenthousiaste) managers en investeerders om over de hoofden van de zorgprofessionals veel geld te verdienen door loondienstconstructies en detacheerbedrijfjes.

Als we nog een poging willen wagen om de huisartsenzorg in Nederland te laten voortbestaan dan is het mijns inziens van levensbelang om de ZZP-huisarts, de waarnemer, in ere te houden.

Geloof, hoop en liefde, maar liefde het meest

Wed, 29 Nov 2023 22:51:22 GMT

dagboek van een mantelzorger: Liefde is geduldig

De wind snijdt langs mijn gezicht, ik trek de koordjes van mijn hoody wat aan en steek mijn handen diep in mijn zakken. De aflossing is net gekomen en dus kan ik even naar het strand lopen. Er staat een harde zuidwestenwind. Het is 10 dagen geleden dat we tante Janneke uit het revalidatiecentrum gehaald hebben. Nog altijd is er gesteggel over de thuiszorg en lopen we tegen dichte deuren aan. Er is dan ook nog altijd geen thuiszorg. Met elkaar, mijn ouders, mijn zus, mijn broers en onze kinderen hebben een schema gemaakt. We wisselen elkaar af, zodat er 24 uur per dag iemand bij haar kan zijn. Zodat we haar in elk geval kunnen omringen met onze liefde.

Het zand onder mijn voeten stuift op en prikt in mijn gezicht. Ik mijmer mee met de wind. Wat maakt een leven eigenlijk een leven? Wie bepaalt wat genieten of de moeite waard is? Wie bepaalt hoe lang je dat mag doen? Stap voor stap loop ik langs de zee tegen de harde wind in. De wind voelt als de tegenwerking die ik ervaren heb in de afgelopen dagen door organisaties die zich bezighouden met zorg. Wat is zorg eigenlijk? Formuliertjes invullen? Protocollen volgen? Vinkjes zetten? Of is zorg kijken wat er écht nodig is om een leven menswaardig te maken?

Sinds ze thuis is, knapt ze elke dag meer op en geniet van gesprekken, van de kippen en van de lieve hond van mijn zus. Op onze beurt genieten wij van haar verhalen, de interesse die zij heeft in ons en onze kinderen. We zoeken met haar naar een regelmaat zodat ze meer kan aansterken en wij daardoor meer van elkaar kunnen genieten, in de wetenschap dat het leven eindig is en dat we ook dat zullen moeten accepteren. Het zijn de kleine dingen die het doen, die haar én ons leven verrijken.

Als een feniks is ze uit haar as herrezen na onze 'ontvoering'. Ze kan weer op haar benen staan, ze drinkt en eet weer, de insuline die ze bij haar gestart waren in het revalidatiecentrum hebben we inmiddels afgebouwd. Ze kijkt tv, volgt het nieuws, bespreekt het met ons en luistert naar Heer Bommel als luisterboek, want daar houdt ze van. Elke dag is gevuld met dankbaarheid dat ze thuis mag zijn.

Wie bepaalt nu eigenlijk wanneer het leven geen leven meer is en hoe kom je tot zo'n conclusie? Als je erg alleen bent of als je je niet (meer) gezien voelt, ga je dan niet vanzelf verlangen naar de dood? Zou het daardoor zijn dat het aantal euthanasie aanvragen in onze praktijk door het dak gaat? Mogen ouderen nog wel verlangen naar het leven, of hebben wij het recht om te bepalen dat de houdbaarheidsdatum verstreken is? Is het niet onze taak om elk mens, elk medemens een menswaardig einde te kunnen geven? Niet allemaal rücksichtslos een spuit, maar zorg op maat, samen eerlijk en oprecht bespreken wat iemand wil en niet meer wil. Onze medemens omringen met oprechte liefde, is dat niet onze taak in de zorg? Een spuit als verlossing uit pure eenzaamheid en hopeloosheid, dat is immers pas écht mensonwaardig.

Zullen we krachten bundelen, zorg bundelen, weer seniorenhuizen bouwen of misschien zelfs seniorendorpen? Wel een eigen huis, maar toch dicht bij elkaar. Zoals de hofjes vroeger. Meer tijd van de zorgverlener voor de patiënt zou al een stap in de goede richting kunnen zijn. Laten we vooral niet óver de senioren praten, maar mét de senioren.

In de donkere nacht

Wed, 29 Nov 2023 22:42:03 GMT

dagboek van een mantelzorger:

zorg op maat als thuiszorg faalt

Het is stil in huis. De storm raast om het huis heen en de slaapkamer wordt met een regelmatige cadans verlicht door de stralen van de vuurtoren. Als trouw baken dat over ons waakt.

Een uur geleden werd ik wakker door het roepen van tante Janneke. Ik lag al wat te hanenwaken en had gisteravond bedacht dat ik ergens in de nacht wakker zou moeten worden.

Ze gaf aan dat ze niet lekker was. Had zelf al een diagnose. Ze dacht aan een maagbloeding. Direct stap ik in mijn doktersrol. Ze ziet grauw, wat klammig, is wat misselijk, maar heeft niet gespuugd. Ik acht de kans dat ze nu een maagbloeding heeft niet groot, maar houd het in mijn achterhoofd. Oom Pieter, haar oudste broer overleed 7 jaar geleden, ook daar was ik betrokken bij de stervensbegeleiding. Een paar weken voor zijn overlijden wilde hij alleen mij nog aan zijn bed. Vlak voor zijn overlijden had hij een maagbloeding. Het schiet door mijn hoofd. Ze voelt zich niet goed en misschien is dit de associatie. Gisteravond was haar suiker redelijk maar wel wat krap om de nacht in te gaan. Ik deel mijn gedachten over de mogelijke diagnose met haar, namelijk een hypoglykemie.

'Ik ben een beetje misselijk', zegt ze.

'Dat komt denk ik door een hypo', antwoord ik.

'Oh ja, dat kan natuurlijk ook', zegt ze rustig.

Ik prik haar suiker en mijn diagnose wordt bevestigd. Ook ik weet dat dit haar diagnose niet uitsluit, maar first things first. Ik geef haar een groot glas bessensap en ze knapt zienderogen op. Ik zet haar rechtop in bed en samen nemen we mijn werkdag van gister door. De moeilijker diagnoses, de lieve mensen en de grappige verhalen. Telkens verbaast het mij weer wat een brede medische kennis zij heeft. We lachen samen hartelijk over een gekke diagnose, die absoluut door de specialist verzonnen moet zijn om ervan af te zijn.

Opnieuw prik ik haar suiker, wel iets gestegen maar naar mijn zin nog niet voldoende.

'Zal ik iets te eten maken voor u?'

'Heb je misschien een krentenbolletje? En anders een boterham. Cornelie had zalm, als dat er nog is vind ik dat wel lekker.'

Ik ga op zoek in de keuken.

'Ik moet u teleurstellen, tante Janneke, geen krentenbollen en ook geen zalm.'

'Nou, doe dan maar gewoon een boterham met pindakaas.'

Ik snijd de boterham in kleine stukjes en loop opnieuw de voorkamer in waar we haar bed naartoe hebben verplaatst.

Het ziekenhuisbed was in haar eigen slaapkamer gezet, aan de noordkant van het huis. Een prima plek voor een slaapkamer, maar nu wel erg donker en drukkend. Dus toen ik hier dinsdag was om Cornelie af te lossen hadden wij beiden het briljante idee haar bed in de voorkamer neer te zetten, dan kon ze over de velden kijken, kon ze haar kippen zien en kan ieder die dat wil rustig bij haar zitten.

Met z'n tweeën stonden we bij het bed.

'Durven we het aan?' vroeg Cornelie

'Als we het bed niet meer in elkaar krijgen, hebben we pas echt een probleem' zei ik wat lacherig.

'Kom laten we het gewoon doen' antwoordde Cornelie kordaat.

We besloten in elk geval de verschillende onderdelen te fotograferen zodat we wisten wat waar hoort. Het bed zit erg logisch in elkaar en omdat wij van de generatie 'een slimme meid is op haar toekomst voorbereid' zijn was het bed binnen mum van tijd uit elkaar, verplaatst en weer in elkaar gezet. Met een voldaan gevoel kwam de humor naar boven en stuurden we een foto in de familie-app met een uit elkaar liggend bed en een los dopje. Een onbelangrijk dopje maar dat wist de familie niet. Cornelie en ik hadden de grootste lol.

'Weet iemand misschien waar dit dopje hoort?'

Mams, reageerde geschrokken, precies wat wij hoopten voor het effect.

Binnen 10 minuten volgde er een appje van Annefloor met 2 foto's waar zij aangaf waar het dopje hoorde. Ze had gelijk en ook daar lachten wij als zussen weer om.

Tante Janneke ligt dus nu voor het raam met een weids zicht over de velden. Buiten staat de maan hoog aan het hemelgewelf en overal zie ik sterren. Ze wil graag even rechtop zitten, dus hijs ik haar omhoog. Met haar benen bungelend over het randje van het bed, dik kussen in haar rug ter ondersteuning, stop ik een stukje boterham met pindakaas in haar mond.

'Oh wat is dat lekker zeg'

'Fijn dat u het lekker vind, tante Janneke'

'Nou ik bezorg jullie wel veel werk zo alles bij elkaar zeg'

'We doen het met liefde voor u'

'Dat is lief van jullie, ik ben jullie er heel dankbaar voor. Ik ben toch zo blij dat jullie mij gekidnapt hebben uit dat gesticht.'

Ik lach voluit, ze lacht mee.

Zodra er twee hapjes gegeten zijn vindt ze het tijd dat ik weer ga slapen.

'Je hebt je nachtrust veel te hard nodig', zegt ze.

Ik draai haar weer in bed, schud haar kussen op en maak 'twee oortjes' zodat ze lekker ligt.

'Hè ja, dat is fijn', verzucht ze.

'Welterusten Emme, slaap maar lekker.'

'Welterusten tante Janneke, slaap lekker.'

Mijn tieners liggen boven te slapen in het vuurtorenwachtershuis. Ze zijn stand-by als er hulp nodig is. Ik probeer ze te leren dat het waardevol is om er voor een ander te kunnen zijn, ze weten het. Janneke was er ook toen wij het moeilijk hadden.

De storm raast om het huis, de vuurtoren verlicht mijn bed. Ik kruip er nog maar even in terug, maar neem mij stellig voor morgen in elk geval even naar het strand te lopen, een herfstwandeling zoals we dat vroeger ook deden.

Waar is ons respect voor ouderen gebleven?

Mon, 20 Nov 2023 14:01:15 GMT

Ziek van de zorg!

Ze is gynaecoloog in ruste en inmiddels 91 jaar oud. Voor het verhaal noem ik haar Janneke. Zij was een van de eerste vrouwelijke gynaecologen in Rotterdam en bijzonder geliefd in de Maasstad en ver daarbuiten. Vooral ook onder de vele vrouwen die naar ons land verhuisden vanuit Marokko en Turkije. Vaak was er een taalbarrière en dus zorgde Janneke dat er een tolkentelefoon kwam. Zij moest zichzelf staande houden in een medische wereld waar vooral mannen de specialistische scepter zwaaiden. Voordat Janneke gynaecoloog werd was zij huisarts en ontwikkelde hierdoor een zeer brede medische kennis. In haar vakanties reisde ze naar Ghana om daar te werken. Janneke was altijd aan het werk, dag en nacht. Niet parttime, niet 40 uur per week, nee dag en nacht. In haar spaarzame vrije tijd was ze diaken bij de kerk en eind jaren negentig waren er veel medicijnen die zomaar weggegooid zouden worden. Via een project hielp ze om deze medicijnen die nog gewoon gebruikt konden worden naar Roemenië te brengen. Daarnaast was ze actief bij de stichting Alzheimer Nederland. Zij baande zonder dat ze het wist met haar onvermoeibare energie en passie voor de zorg de weg voor vrouwen die als arts wilden werken. Zo ook voor mij. Haar bevlogenheid werkte aanstekelijk voor de mensen om haar heen.

Negen weken geleden is ze thuis gevallen. Ze werd al wat kwetsbaarder, maar woonde nog zelfstandig, zorgde nog zelf voor haar kippen, las veel en schreef brieven aan haar nichten, neven, achternichten en achterneven of appte ze via de telefoon.

Ze werd gevonden door de thuiszorg die zondagmiddag. ‘Bel maar niemand, iedereen moet morgen werken, eerst maar zien wat er aan de hand is’, had ze gezegd. Ze had haar bovenarm rechts gebroken. Maandag werd ik gebeld. Ze was in het ziekenhuis opgenomen en zou naar een revalidatiecentrum gaan. Zo gezegd zo gedaan.

En zo belandde ze in het revalidatiecentrum. Ze was erg kortademig en probeerde kostte wat het kostte te revalideren want haar doel was om naar huis te gaan. Braaf ging ze op de fiets bij de fysiotherapie en werkte zo hard ze kon om de functie van haar rechterarm terug te krijgen. Haar linkerarm deed driftig mee en maakte ook zienderogen vorderingen. Na 10 dagen werd ik uitgenodigd voor een multidisciplinair overleg samen met Janneke. Er zat een heel comité. Fysiotherapie, ergotherapie, verpleging en de arts ouderenzorg. De sfeer leek wat grimmig. Al snel werd duidelijk dat ‘men’ vond dat Janneke niet revalideerbaar was en dat zij maar naar een verpleeghuis zou moeten en dat we ons af moesten vragen welke medische handelingen wij nog wel of niet zouden willen. Janneke was heel duidelijk, reanimeren hoeft niet, maar ik zou wel heel graag naar huis willen. De arts vertelde haar in niet mis te verstane woorden dat die kans erg klein was. Ik vroeg, als simpele huisarts, of er gekeken was of ze misschien toch weer een bloedarmoede had, gezien haar verleden. Ze heeft namelijk al jaren een bloedarmoede waar we de oorzaak niet van weten, maar wat prima gaat met af en toe een ijzerinfuus. Nee daar was niet naar gekeken, ook niet in het ziekenhuis waar ze met haar gebroken arm belandde. Ze zouden het laten prikken. Ik besprak nogmaals Janneke's diepe wens om het laatste stukje van haar leven thuis te kunnen zijn bij haar kippen en dat haar familie (zus, zwager, nichten, neven en hun kinderen) dat graag voor haar willen realiseren en zoveel mogelijk zullen ondersteunen. Er werd een beetje lacherig over gedaan.

Die week werd er bloed geprikt. Ze bleek een enorme bloedarmoede te hebben. Dus werd een infuus gepland in haar eigen ziekenhuis. Vrijdagochtend zou ze om 07:15 opgehaald worden. Een nichtje zou met haar mee. Donderdag 5 oktober ging het mis, toen ze van haar bed in een stoel werd gezet. Ze zakte in elkaar. De arts ouderenzorg belde, ze dachten aan een hartinfarct want het hartfilmpje was afwijkend. De vraag was wel of ze nog naar het ziekenhuis moest, hij vond van niet en stak dit ook niet onder stoelen of banken. Hij had wel contact gehad met de internist en die had gezegd dat een bloedtransfusie haar verlichting zou geven. Niet genezen natuurlijk maar wel verlichting! Ik sprak Janneke zelf en na alles goed afgewogen te hebben besloot ze toch wel naar het ziekenhuis te willen. Daar bleek zij een longembolie en een longontsteking te hebben. Na een week prima verzorgd te zijn in het ziekenhuis was ze goed genoeg opgeknapt om op 13 oktober terug te keren naar het revalidatiecentrum. Zelf pakte ze de draad goed op, was natuurlijk wel moe, maar ja dat mag denk ik ook als je 91 bent. Inmiddels was haar arm vrij goed geheeld. In haar rolstoel was de armleuning rechts verwijderd, zodat de gebroken arm kon helen, lege artis. Nu haar arm beter was zat de stoel erg ongemakkelijk. Dus vroeg de familie, die als een warme mantel om haar heen staan, of de armleuning weer in de stoel mocht. Het antwoord van de ergotherapeut was neen. Ze had immers haar arm gebroken, bovendien was de leuning kwijt. Ik bemoeide mij ermee en gaf aan dat medisch gezien de arm als geheeld beschouwd kon worden, de functie is bijna volledig terug. Dit mocht niet baten, de leuning bleef er af.

Na twee redelijk rustige weken terug in het revalidatie centrum ging het op zondag 29 oktober toch weer mis. Janneke had koorts. Maandagochtend belde ze mij zelf dat ze een longontsteking had. Die woensdag was er opnieuw multidisciplinair overleg, waar ik bij mocht zijn, om te zien of de nieuwe ontslagdatum haalbaar was. Inmiddels hadden al heel wat verschillende diagnoses de revue gepasseerd zonder zeer goede onderbouwing. Het gesprek was met een kleiner gezelschap en met name de vertegenwoordiging van de verpleging maakte duidelijk dat het niet een haalbare kaart was om Janneke naar huis te laten gaan, haar diepste wens. Ik sprak het team erop aan dat er met diagnoses werd geslingerd, waarop gereageerd werd dat dit in de terminale fase niet heel relevant is. Janneke zat erbij. Ik gaf aan dat de familie graag in alles wilde ondersteunen en dat ook ik mijn steentje zou bijdragen. Onder die voorwaarden ging de arts ouderenzorg akkoord en werd afgesproken dat zij het gingen overdragen aan de thuiszorg.

Nog geen 4 dagen later, op zondagochtend gaat het opnieuw niet goed. Ze is erg benauwd en ze wordt om die reden getest op COVID. Ze is positief. Janneke is er slecht aan toe. De verpleging vertelt mij dat ze verwachten dat ze bij hun zal komen te overlijden. De familie geeft aan zich grote zorgen te maken en zij willen het liefst haar diepe wens zo snel mogelijk inwilligen, namelijk naar huis gaan. Maandag wordt contact opgenomen met de thuiszorgorganisatie over de eventuele transfer naar huis maar die geven te kennen dat ze Janneke niet in zorg nemen zolang zij COVID positief is. Ik neem contact op met de arts ouderenzorg. Zouden jullie nogmaals willen testen na een paar dagen. Zijn antwoord was dat zij dat niet doen, het heeft geen meerwaarde. Ik antwoord dat de thuiszorg haar anders niet in zorg neemt en zij dan niet naar huis kan. Zij blijft kortademig (niet perse van de COVID) maar zolang er restverschijnselen zijn die kunnen passen bij COVID wil de thuiszorgorganisatie haar handen er niet aan branden. Ik praat als Brugman tegen de arts en krijg het uiteindelijk voor elkaar dat zij bij hoge uitzondering getest zal worden als zij naar huis gaat. Zij kan echter pas ontslagen worden naar huis als de thuiszorg haar in zorg neemt.

Catch-22: Als zij COVID positief is, neemt de thuiszorg haar niet in zorg. Als zij haar niet in zorg nemen kan er geen ontslag datum komen waarop zij naar huis kan en zal ze dus niet worden getest. Zij zal dus

te boek blijft staan als COVID positief, waardoor de thuiszorg haar niet in zorg neemt.

Inmiddels is een heel vriendelijke dame van het CIZ bij haar geweest om te zien of zij gebruik kan maken van de Wet Langdurige Zorg. De indicatie is gesteld en zij mag naar een verpleeghuis (wat zij dus liever niet wil) of ze mag naar huis met de zorg die daarvoor nodig is, in de wetenschap dat de familie volop inzetbaar is als ze naar huis gaat. Precies, áls ze naar huis gaat.

Na de COVID besmetting knapt ze zienderogen op. Vier dagen na de positieve test bezoek ik haar weer, gewapend met een eigen test. U raadt het al, deze test is negatief. Hoera denk ik, dan kan ze volgende week naar huis want nu kan thuiszorg haar in zorg nemen.

Thuiszorg weigert! Ja dat kan (blijkbaar): thuiszorg weigert.

En dus kan Janneke niet naar huis. Gevangen in een revalidatiecentrum waar ze duidelijk een abstinerend beleid voeren, waar ze klein gehouden wordt en moet zitten in een rolstoel die niet deugd. Inmiddels is al tweemaal gevraagd of ze al eens aan euthanasie heeft gedacht.

Janneke is niet tegen euthanasie, maar wil dat niet voor zichzelf. Deze keuze lijkt moeilijk te accepteren te zijn in de zorg van tegenwoordig.

Zo gaan wij dus om met onze ouderen. Hoe zou u het willen als u (later) zorg nodig hebt?

Dit weekend heeft haar familie haar naar huis gehaald, haar eigen plekje bij haar kippen. Neven en nichten hebben (zorg)verlof opgenomen om bij haar te kunnen zijn. De familie heeft een heel zorgschema gemaakt voor zus, nichtjes, neven om bij haar te zijn en te slapen. Zij vinden het een eer dit voor haar te mogen doen. Met man en macht proberen ze nog professionele hulp in te schakelen, maar dat is minder makkelijk dan het lijkt.

Hoe lang het gaat duren? Zelf zei ze: ‘ben ik tóch nog voor Kerst thuis, maken we het lekker gezellig met z’n allen’. En daar gaan ze voor!!

Sterren aan de hemel

Thu, 01 Jun 2023 08:30:43 GMT

Huilend moederhart

De foto die ze laat zien is van een begraafplaats. Het graf, centraal op de foto, ligt er verloren bij, het is verwaarloosd. Er liggen losse stenen en er staat volop onkruid omheen. 'Dit stuurden vrienden van mijn zoon deze week', zegt ze.

Nur vecht tegen haar tranen. Al 1,5 jaar is ze in Nederland, maar ze voelt zich hier heel erg alleen. We communiceren via de tolk van de tolkentelefoon. Nur spreekt Dari en bijna geen Nederlands, ik spreek Nederlands en geen Dari. In het begin zijn we alleen maar stil. Nur vindt het zichtbaar moeilijk om te vertellen. 'Het is ook zo veel,' zegt ze. Heel voorzichtig komt het gesprek op gang. Ze vertelt dat ze samen met haar drie kinderen uit Afghanistan gevlucht is, nadat haar man daar werd doodgeschoten. Na vele omzwervingen kwamen ze in Griekenland terecht in een vluchtelingenkamp. Ze hadden het best goed en ze probeerde om positief te blijven. Tot die ene avond in augustus, nu anderhalf jaar geleden, toen haar zoon Fahim van 16 door twee verveelde tieners werd doodgestoken. Haar wereld stortte opnieuw in. De tieners werden opgepakt en zullen hun straf niet ontlopen, maar zij moest haar zoon begraven. Ze voelde zich niet meer veilig. Na lang wikken en wegen besloot ze daarom met haar twee kinderen door te reizen naar Nederland, Fahim achterlatend in Griekenland. Met een huilend moederhart belandde Nur in een AZC in Nederland, blij met een dak boven haar hoofd voor haarzelf en de kinderen.

Ze voelt zich nu veilig, maar vindt geen aansluiting. De medebewoners spreken voornamelijk Arabisch en Turks. 'Ik voel me zo vreselijk alleen', zegt ze zachtjes. 'En dan zie ik het graf van Fahim zo en dan kan ik niet meer stoppen met huilen.' De tranen stromen over haar wangen, ik reik haar een doos met tissues aan. Ze heeft nog geen officiële verblijfstatus, ze mag het land niet uit en heeft meldingsplicht. 'Zal ik proberen of we een overplaatsing in gang kunnen zetten naar een plek waar je meer aanspraak zult hebben, waar meer mensen jouw taal spreken?" vraag ik haar. Ze knikt. 'Via onze POH-GGZ zal ik ook vragen of we kunnen zoeken naar een psycholoog die Dari spreekt, is dat goed?', vervolg ik. Ze veegt haar wangen droog en ik zie een voorzichtige glimlach om haar lippen. "Graag,' fluistert ze.

Opnieuw pakt ze haar telefoon en laat een foto zien van een groep jongens. 'Kijk, dit zijn de vrienden van Fahim. Zij gaan zijn graf weer mooi maken en als ze klaar zijn gaan ze mij weer een foto sturen', zegt ze trots. Te weten dat anderen ook om Fahim geven lijkt haar moed te geven om door te gaan. Nur, een sterke vrouw met een huilend moederhart.

Eén dag per week werk ik als huisarts op het asielzoekerscentrum, dat maakt mij nederig en dankbaar voor de meest kleine dingen.

( Mede dankzij het COA is het gelukt om Nur over te plaatsen naar een plek waar zij beter past, ook is de psychische hulp in gang gezet. POH-GGZ = praktjkondersteuner van de huisarts - geestelijke gezondheid zorg ; COA = centraal orgaan opvang asielzoekers)

Moederziel alleen

Fri, 26 May 2023 22:52:16 GMT

Abdul van 17

Onderaan de metalen trap ligt hij, Abdul. Hij is nauwelijks aanspreekbaar. Over de portofoon kwam onze spoedoproep. Samen met de verpleegkundige en de assistente ben ik gaan hollen. De spoedtas komt met een doffe plof op de grond en zo snel als wij kunnen pakken we de spullen die we nodig hebben. Ook de AED ligt klaar. Allemaal mensen praten door elkaar heen, in grote getale zijn de bewoners hun kamers uitgekomen om te zien wat er aan de hand is. Er is chaos, niemand weet wat er precies is gebeurd. In een mengeling van Engels, Nederlands en Arabisch vertellen mannen mij dat Abdul lag te schudden, anderen weer dat hij is flauwgevallen. Er is zoveel herrie dat ik nauwelijks zijn hart kan horen kloppen door mijn stethoscoop. Hij is jong, 17 pas. Ik vraag aan de BHV-ers om zo snel mogelijk de ruimte leeg te maken, ik bel een ambulance en probeer ondertussen, samen met de verpleegkundige om alle vitale functies in de gaten te houden. De assistente loopt terug naar onze dokterspost om in de computer te kijken wat wij van Abdul weten. Binnen korte tijd komt ze terug, een uitdraai in haar hand. Hij heeft geen medische voorgeschiedenis, hoewel er vorige week ook een incident geweest is waarbij gedacht werd dat hij epilepsie had. De grote vraag die mij steeds bezig houdt is of hij ook van de trap gevallen is, niemand kan het mij vertellen.

Als de ambulance arriveert is de binnenplaats waar wij ons bevinden behoorlijk leeg geveegd door de BHV van het COA. De samenwerking loopt goed. Abdul wordt meegenomen naar het ziekenhuis, we vinden een andere bewoner die mee kan om te vertalen. Abdul is eerder dit jaar alleen naar Nederland gekomen in de hoop dat er (op den duur) gezinshereniging zal plaatsvinden.

Als we terug zijn op onze dokterspost maken we een kop thee en gaan even met elkaar zitten om te bespreken wat er gebeurd is en hoe iedereen dat heeft ervaren. Het is lastig als je erg weinig over iemand weet, terwijl je wel weet dat elke vluchteling een verhaal heeft. Verhalen die wij misschien liever niet horen. In economische vluchtelingen op de plek waar ik werk geloof ik niet, daar zijn de verhalen die ik hoor te erg voor. En natuurlijk kunnen we heel gefrustreerd doen en boos, maar daar koopt niemand wat voor. Elk mens wil gezien worden en zich veilig voelen. Abdul van 17, onderaan een metalen trap, nauwelijks reagerend op de omgeving, moederziel alleen in een vreemd land met zoveel onzekerheden.

Mijn zoon is net 18. Hoe zou het andersom zijn, als mijn zoon ver weg was en dit gebeurde? Wat zou ik willen dat anderen voor hem deden?

Een dag per week werk ik als huisarts op het asielzoekerscentrum, dat maakt mij nederig en dankbaar voor de meest kleine dingen.

(AED = automatische externe defibrillator COA = centraal orgaan opvang asielzoekers BHV = bedrijfshulpverlener)

Rijles als je 95 jaar bent

Fri, 19 May 2023 17:54:03 GMT

Gesteund door haar rollator heeft ze de deur voor mij opengedaan, mevrouw Bergman. Samen lopen we de woonkamer in. Ze woont op 8 hoog en heeft mooie grote ramen en een prachtig uitzicht. Zodra ze in haar sta-op stoel is gaan zitten begint ze enthousiast. 'Dokter wat fijn dat u er bent. Ik had een ontsteking aan mij heup, dat weet u. Ik ben eerst opgenomen in het ziekenhuis en toen het wat beter ging ben ik gaan revalideren. Alles bij elkaar heeft het 2 maanden geduurd voordat ik weer naar huis kon. Ik ben begin deze week ontslagen. Het was een hele tijd dat ik van thuis weg was, maar soms ook best gezellig. Toch ben ik blij weer hier te zijn, hoor dokter, alleen al om het uitzicht.' Ze glundert helemaal. 'Ik heb vandaag een spijkerbroek aangedaan, dat vindt u toch niet gek hè?' 'Nee hoor dat vind ik wel hip', antwoord ik. 'Ja, u weet natuurlijk dat ik 95 ben. Gelukkig heb ik ze allemaal nog goed op een rijtje en red ik me weer prima thuis.' Ik luister aandachtig. Ze is enthousiast weer zelfstandig te kunnen zijn. Plotseling verschijnt er een nog bredere glimlach op haar gezicht. 'Ik mag ook weer autorijden, dokter!' Ik hoor mijzelf denken 'is dat nu wel zo'n goed idee?', maar ze vertelt verder. 'Nu ik weer kan rijden kan ik zondag naar mijn zus in Zeeland en ik kan ook weer mijn eigen boodschappen doen. U zal wel denken, dokter, is dat wel verstandig? Maakt u zich maar geen zorgen, ik neem elk jaar een rijles. Dat kost mij wel wat geld, maar dan weet ik of ik nog kan rijden. Als de instructeur zou zeggen dat het niet meer verantwoord is, dan houd ik er meteen mee op. Gister heb ik met Bas, mijn rij instructeur gereden en hij vindt dat het nog prima gaat.'
Vóór mij zit een gelukkig mens.

Bij mij dringt zich de vraag op, hoe eerlijk ben ík eigenlijk naar mijzelf? Ik heb al langer mijn rijbewijs wél dan niet, maar het zou niet in mij opkomen om een rijles in te plannen. Nu mijn 18 jarige zoon zijn rijbewijs heeft en mij af en toe voorzichtig corrigeert ben ik mij er al meer bewust van dat mijn rijstijl hier en daar na zoveel jaar wel iets te wensen overlaat. Maar hoe eerlijk ben ik écht? Hoe eerlijk bent u? We genieten van een programma als 'de slechtste chauffeur van Nederland', maar nemen wij zelf ook verantwoordelijkheid voor ons eigen gedrag op de weg? Het idee van een jaarlijkse rijles blijft de hele middag bij mij hangen. Eigenlijk zo'n gek idee nog niet, zo'n jaarlijkse 'opfris-rijles'.
Ik heb mijn les ingepland voor volgende week!

Stervensbegeleiding in Corona Lockdown

Sat, 02 May 2020 09:12:49 GMT

Huisarts op afstand ...

Stervensbegeleiding in Corona Lockdown

Ergens in de verte hoor in de telefoon gaan, mijn werktelefoon. Het enige licht in mijn slaapkamer komt van mijn wekker 23:12 Ik neem op.

‘Dokter, met Irene. Yves is zojuist overleden.’

Het is even stil. We praten samen wat, ik condoleer Irene en beloof in de loop van de volgende dag te bellen. Klaarwakker lig ik in bed en laat mijn gedachten de vrije loop. Wat is het snel gegaan.

Yves sprak ik voor het eerst op vrijdag 20 maart. Vier dagen daarvoor was Nederland in intelligente lockdown gegaan. De praktijk is alleen nog open voor spoedgevallen en de rest moet wachten. Maar wat zijn échte spoedgevallen en is dat wachten voor andere kwalen wel verantwoord? Omdat ik in de categorie ‘hoog risico’ val werk ik zoveel mogelijk vanuit thuis. Ik bel mensen op of doe beeldbellen. Zo schat ik in of hun kwaal kan wachten en zo ja of we dan in die tussentijd al iets kunnen doen aan bijvoorbeeld onderzoek.

En zo belde ik die vrijdag 20 maart met Yves, een 62 jarige man van Franse komaf. Ik heb hem en zijn partner nog nooit ontmoet. Zij zijn patiënt bij een van mijn collega’s. Yves werkt zelf in de zorg.

‘Dokter ik heb een knobbel onder mijn ribben rechts en ik denk zelf dat het niet goed is.’

Als ik wat doorvraag gaan er alarmbellen rinkelen, maar Yves valt niet in de categorie spoedgevallen zoals die op de praktijk is afgesproken. Ter overbrugging voor het weekend geef ik mijn nummer mocht er iets zijn. Ik laat bloed prikken en in samenspraak met de internist een echo. Het is dinsdag, vier dagen na ons eerste contact, met klamme handen toets ik het nummer van Yves in.

‘Hi dokter, zeg het maar het is foute boel hè?’

‘Ja Yves, ik kan het niet mooier maken. Het zit overal en we denken dat je nog ongeveer 2 weken hebt.’

‘Ja dokter, het is zoals het is. Eigenlijk wist ik het al. Ik wil niet naar het ziekenhuis, laat ik dat heel duidelijk zeggen. Ze kunnen toch niets doen en met deze COVID ellende kan Irene niet meer bij mij zijn. Nee laat mij maar gewoon thuis. Ik weet dat ik doodga en de tijd die ik nog heb ben ik het liefste thuis. Ik zou nog wel heel graag met Irene trouwen dokter, het is er nooit van gekomen ziet u. Het stadhuis in Rotterdam heeft daarvoor een brief van u nodig.’

‘Dat regel ik Yves’, zeg ik.

‘Ik zal ook elke dag bellen. Als jullie mij tussendoor nodig hebben dan weten jullie mij te vinden.’

‘Merci.’

Donderdagmiddag 26 maart, de telefoon gaat, het is Yves.

‘Dok, we zijn getrouwd, het is gelukt, de zon schijnt, God kijkt mee.’

Mijn ogen schieten vol als ik hem feliciteer. De twee weken die volgen worden voor Yves en Irene steeds zwaarder. Voor hen is COVID-19 bijzaak. Yves is een gelovig man. In vol vertrouwen heeft hij 2 weken geleden zijn lot aanvaard. ‘Pasen moet ik echt nog wel kunnen halen, dokter’ zei hij. Het is Stille Zaterdag, Yves kan niet meer, hij heeft zoveel pijn. We bellen 2-3 keer per dag. De pijn is bijna ondraaglijk. Steeds schroeven we de pijnstilling een beetje verder op. Er is in al die tijd geen klacht over de lippen van Yves gekomen.

En nu is het dan tweede Paasdag en lig ik hier in bed. Wat is het snel gegaan en wat troost het om te weten dat Yves vol vertrouwen naar zijn Schepper is gegaan. De wereld om ons heen is vol COVID-19 en ondanks dat COVID-19 ook ons als gezin heeft geraakt realiseer ik mij dat er meer is dan alleen COVID-19.

Een gevoel van dankbaarheid komt over mij. Dankbaar dat ik er voor mijn patiënten mag zijn, dat ik al die jaren ervaring mocht opdoen waar ik nu op kan varen, dat deze telefonische stervensbegeleiding op mijn pad gebracht werd, dankbaar voor mijn vertrouwen in Goddelijke leiding, voor de kracht die ik telkens krijg om dit vol te houden. Dankbaar voor alle zegeningen, ik tel ze elke dag en zo voel ik mij ondanks alle strijd in de wereld gelukkig. Immers geluk maakt niet dankbaar, maar dankbaarheid maakt gelukkig.

(De namen en specifieke data in deze blog zijn om privacy redenen gefingeerd)

Geboren met hulp van een vacuümpomp ...

Tue, 12 Feb 2019 08:02:35 GMT

Op mijn spreekuur zie ik een jong meisje van 3 jaar met een hoestje. Moeder is gister ook bij de huisarts geweest die had geadviseerd geen medicijnen te gaan gebruiken maar het wel goed in de gaten te houden. Tegenover mij zitten Jasmine, haar moeder en haar grootmoeder. Ik bekijk en beluister Jasmine van top tot teen en kom tot dezelfde conclusie als mijn collega de dag ervoor. De drie dames tegenover mij spreken thuis geen Nederlands. Ik probeer zo goed mogelijk uit te leggen dat het op dit moment echt niet nodig is om medicijnen voor te schrijven, dat ik het eens ben met het oordeel van mijn collega en dat als de situatie verandert zij altijd opnieuw welkom zijn. Ik bespreek met hen de alarmsignalen waar zij op moeten letten. Oma, tegenover mij, knikt enthousiast als ik uitleg dat medicijnen niet altijd nodig zijn. Als ik klaar ben vraag ik moeder of zij heeft begrepen wat ik heb gezegd. 'Ja dokter ik heb het goed begrepen en ik wil eigenlijk ook niet dat zij medicijnen krijgt, zegt ze tegen mij. 'Jasmine had bij de geboorte al een infectie dus liever geen medicijnen. Ja dokter ze is ook als vacuümpakket geboren dus we zijn voorzichtig.'

Op leven na dood

Wed, 31 Oct 2018 14:33:32 GMT

Dure wasbeurt

Tijdens een dienst op de huisartsenpost wordt er gebeld door het locale verzorgingshuis. Mevrouw Janse is benauwd en heeft ineens een hele blauwe voet en een paar vingertoppen zijn ook blauw. Het is een patiënte uit onze praktijk dus ik stel voor dat ik de visite maak. Ik ken mevrouw Janse, een vriendelijke 88 jarige dame die chronisch wat benauwd is en helder van geest. Aangekomen is de verzorging erg bezorgd. De familie is al ingelicht en is (ook) op weg naar het verzorgingshuis. Samen met de chauffeur ga ik naar de kamer van mevrouw Janse en neem in mijn hoofd de mogelijkheden door wat de reden is dat mevrouw ineens een blauwe voet heeft en blauwe vingertoppen. Mevrouw ligt in bed en hoest wat, zo ken ik haar. De bloeddruk was al gemeten en deze was goed. Koorts heeft zij ook niet, zo vertelt de verzorging. Ik loop naar haar toe en zie in het schemerdonker blauw-zwarte vingertoppen. Ik doe het licht op het nachtkastje aan. Het zuurstofgehalte in haar bloed meet ik en dat is goed. Ik kijk nog eens goed en vraag 'heeft u geschilderd vandaag?'. 'Oh ja, dokter', zegt ze 'het was zo gezellig!' Goed dat verklaart de vingers. De verpleging benadrukt dat het vooral haar voet is waar ze bezorgd over zijn. Ik kijk goed, voel naar pulsaties (kloppen van het hart in de voet). De vaten doorstromen goed door de beide voeten. Ik vraag de verpleging: 'hebben jullie een washandje?' Met een beetje zeep en water maak ik de voet van mevrouw schoon. De verf gaat er redelijk makkelijk af. Dat was een dure wasbeurt!

De papegaai

Mon, 24 Sep 2018 07:43:01 GMT

Lachen is het beste medicijn.

Een dame van halverwege de 40 komt op het spreekuur na een stressvolle periode waarbij haar moeder gedwongen opgenomen moest worden in verband met dementie. We praten, ik schrijf haar iets rustgevends voor en adviseer haar rust en ontspanning te zoeken. Ik spreek met haar af om haar 3 dagen later opnieuw op het spreekuur te zien.
Ze komt binnen:
'Nou dokter bedankt voor het advies om te ontspannen! Ik dacht ik koop een fiets bij Blokker dan kan ik fietsen en ontspannen. Nou bleek dat ik dat pokkeding zelf in elkaar moest zetten. Ik heb er verdorie een hele dag over gedaan en nu zegt mijn papegaai de hele dag KUT dus dan snapt u wel hoe vlot dat in elkaar zetten ging'.

80f93720

De kracht van de ZZP-er

De kracht van de ZZP-huisarts alias de waarnemer

Geloof, hoop en liefde, maar liefde het meest

dagboek van een mantelzorger: Liefde is geduldig

In de donkere nacht

dagboek van een mantelzorger:

﻿ zorg op maat als thuiszorg faalt

Waar is ons respect voor ouderen gebleven?

Ziek van de zorg!

Sterren aan de hemel

Huilend moederhart

Moederziel alleen

Abdul van 17

Rijles als je 95 jaar bent

Stervensbegeleiding in Corona Lockdown

Huisarts op afstand ...

Geboren met hulp van een vacuümpomp ...

Op leven na dood

Dure wasbeurt

De papegaai

Lachen is het beste medicijn.

zorg op maat als thuiszorg faalt